Verrassende comeback van Solex met 'supertrio'

Opeens, vanuit het niets, lijkt het, is daar een album van de Amsterdamse samplermuzikante Solex, in nauwe samenwerking met de altijd getormenteerd klinkende New Yorkse garagebluesmuzikant Jon Spencer en diens stijlvol excentriek rockende echtgenote Cristina Martinez. Maar hoe 'opeens' is opeens? Is 'Amsterdam Showdown, King Street Throwdown!', zoals de plaat het, het resultaat van een slim opgezet marketingplan of een samenloop van toevallige omstandigheden? Geen van beide, eigenlijk. Of misschien ook wel allebei. Een opmerkelijke comeback na een stilte van zo'n vijf jaar.

Ze kende Jon Spencer al jaren; ze was fan, vertelt Liesbeth Esselink. Ze had ook wel eens gedeejayed bij zijn concerten. Ze had hem zelfs wel eens gevraagd om samen iets te doen, als zij weer eens een Solex-album zou gaan maken. Enfin, in 2006 was het zover. Spencer was als gastmuzikant op tournee geweest met de Britse dancegroep Coldcut en had vier vrije dagen in Londen.

Jon belde met Liesbeth en zei dat het hem ook een perfect project voor Christina leek. Spencers vrouw Cristina Martinez met wie Jon eind jaren negentig in Boss Hog speelde. "Cristina had ik nog nooit ontmoet," aldus Liesbeth. "Maar ik had vertrouwen in Jon; hij was het bindmiddel." En zo kwamen Jon en Cristina vier dagen in Amsterdam te logeren, in het het tot appartement verbouwde pandje waar voorheen Liesbeths platenwinkeltje was gevestigd, met in de kelder de kleine studio waar ze haar vier Solexalbums had opgenomen.
Voor die albums had ze alle instrumentale partijen helemaal alleen met samples in elkaar had gezet - monnikenwerk - waarna ze daar overheen de liedjes zong. Liesbeth had er tot in Amerika, waar het trendy Matador-label haar platen uitbracht, erkenning voor gevonden.

"Toen Jon en Cristina naar Amsterdam kwamen had ik twaalf schetsen van songs af," vervolgt Liesbeth. "Daar zijn zij toen vier dagen fulltime mee aan de gang gegaan. Improviserend. Zang en gitaren. Vervolgens ben ik al die opnamen weer gaan 'editen' tot liedjes. Daar ben ik ook weer een jaar mee bezig geweest. De schetsen die ik aan Jon en Cristina had gegeven bevatten nog geen couplet- en refreinstructuren. Die vormden zich pas tijdens dat jaar plakken en knippen."

"Vervolgens heb ik het resultaat naar New York gemaild. Daar zijn zij er op hun beurt weer mee aan de slag gegaan in de studio. En toen ik die opnamen teruggestuurd kreeg, volgde voor mij het afrondende bewerken, dat echter ook weer een halfjaar kostte. Er kwamen nog wat blazerssamples bij, plus wat baspartijen. Toen moest de zaak nog gemixt worden en bleek dat we problemen konden krijgen met enkele drumsamples, in verband met de rechten. Die partijen heeft Leon Klaasse tenslotte nog opnieuw gedrumd. Een beetje een pingpongverhaal dus, dat alles samen een jaar of vier geduurd heeft. Het moeilijkste was eigenlijk om over die lange periode de energie en het enthousiasme in de muziek vast te houden…."

Maar dat laatste is Liesbeth gelukt. Zondermeer. Wat 'Amsterdam Showdown, King Street Throwdown!' zo'n verleidelijk album maakt is de 'pop'-toon van Solex in combinatie met de recalcitrante kreten van Spencer en diens knauwende gitaarpartijen. Een subtiel evenwicht van toegankelijk en dwars. En een album dat overduidelijk één sfeer heeft, terwijl geen twee nummers werkelijk op elkaar lijken.
Het is haar eerste album sinds de plaat 'In the Fishtank' uit 2005, die ze met MAE, het voormalige Maarten Altena Ensemble maakte. Haar laatste soloplaat 'The laughing Stock of Indie Rock', dateert nog van een jaar eerder. Het was het vierde album dat ze maakte volgens dezelfde 'knip-en-plak' methode met samples. Destijds zei ze in interviews dat ze het haar bevreemdde dat haar muziek vooral in Nederland als een 'popbandje' werd beschouwd - Liesbeth trad destijds meestal met een drummer op - terwijl ze het zelf veel meer zag als 'experimentele muziek'.
Erkenning als zodanig volgde uiteindelijk begin deze eeuw alsnog, toen het prestigieuze MAE - Maarten Altena Ensemble - met haar ging samenwerken. "Dat waren stuk voor stuk klassiek geschoolde instrumentalisten. Voor hen golden allerlei muzikale regels waar ik mij helemaal niet aan hield met mijn samplestukken. Maar zij wisten ook heel goed wat werkt in geluid en wat niet. Wat mijn muziek voor hen interessant maakte is dat je met een sampler oneindig veel mogelijkheden hebt die je met een traditioneel instrument niet hebt. En dan de uitdaging om die muziek van mij toch met hun ensemble te spelen."

Parallel aan haar album met Spencer en Martinez heeft Liesbeth de afgelopen jaren ook gewerkt aan een project waarbij ze samen met haar partner Bart van Poppel met een motorjacht door Nederland voer. Daarbij deden ze alle elf provincies aan en overal nodigden ze plaatselijke muzikanten aan boord uit om te improviseren op en door haar gemaakte muziek-loop. Ook met die resultaten wil Liesbeth weer gaan plakken en knippen, zodat er uiteindelijk een twaalftal liedjes uitrollen. Maar zover is het nog niet.
Voorlopig ligt eerst 'Amsterdam Showdown, King Street Throwdown!' in de winkels. Een tournee van Solex met Cristina Martinez en Jon Spencer zou daar perfect bij aansluiten en lag ook in de planning. Maar ja, toen bleek Liesbeth zwanger. En sommige zaken gaan nu eenmaal voor.

Peter Bruyn

'Amsterdam Showdown, King Street Throwdown!' verschijnt op 1 maart 2010 bij BronzeRat/Munich Records

www.solex.net

Pagina 1