The XX: Spelen in het tijdperk van de iPod

Ze praten zacht, de drie van The XX. Zoals ze ook slappe handjes geven en je nauwelijks aankijken tijdens een gesprek. Maar dat is geen afwijzing. Ze zijn weldegelijk vriendelijk en bereidwillig. Proberen niet om zich gemakkelijk van hun zoveelste interview af te maken. Maar de wereld is zo groot en snel en luidruchtig. En dat zijn deze drie Engelsen absoluut niet. Onderling lijken ze aan een half woord genoeg te hebben.
Alles ademt de jaren tachtig bij The XX, vooral wat zangeres/gitariste Romy Madley Croft en bassist/zanger Oliver Sim betreft. Zwart gekleed, wat afwezige oogopslag. Kinderen van The Cure. Die groep klinkt ook voortdurend door in de muziek van The XX. Net als The Young Marble Giants, het trio uit Cardiff dat alweer dertig jaar geleden popgeschiedenis schreef met één album vol nevelige, spaarzaam gearrangeerde liedjes waarbij eveneens een drummachine het tempo bepaalde. Of The Cocteau Twins, ook een trio dat een etherische aanpak van musiceren combineerde met elektronische drums.
"Toch hebben we onze stijl niet van die bands overgenomen," zegt Oliver Sim bijna fluisterend. "The Cure kenden we natuurlijk. Maar over Young Marble Giants en Cocteau Twins hoorden we pas toen anderen ons met hen vergeleken. Inmiddels zijn we grote fans van die groepen, dat wel."
"We hebben alle drie een brede smaak," zegt Romy Madley Croft, die toch een tikkeltje meer zelfverzekerdheid uitstraalt dan de twee mannen die haar flankeren. "We zijn geen snobs. We houden van héél veel muziek. Ook gewone pop en R&B."
"Onze ouders zijn stuk voor stuk muziekliefhebbers," neemt Oliver het weer over. "Mijn vader is bijvoorbeeld gek op Chris Rea."
"Met mijn vader praat ik al m'n hele leven over muziek; hij heeft een grote platencollectie," zegt Croft. "Echt van Jimi Hendrix tot Madonna."

Pagina 1  2  3  4