Peter Gabriel was nooit weg en is er weer

De vaststelling dat we lange tijd niks van Peter Gabriel gehoord hebben zou bezijden de waarheid zijn. Begin februari was de Britse popveteraan nog in het nieuws omdat zij aankondigde in maart niet van de partij te zijn als z'n voormalige band Genesis toetreedt tot de Rock and Roll Hall of Fame in Los Angeles. Gabriel is op dat moment namelijk druk doende met zijn nieuwe tournee, waarbij hij overigens vooralsnog Nederland niet aan doet.

Zomer 2007 was hij nog wel in ons land - met een concert op het Westergasfabriekterrein waar hij onder de bijna magische ambiance van een regenboog en typisch Hollandse wolkenpartijen een groot aantal favoriete, maar vooral oudere songs uit zijn oeuvre zong.

Toen reeds werd er druk gespeculeerd over een mogelijk nieuw album met zelfgeschreven repertoire, waarvan dat concert overigens nog niets uitgevoerd werd. Gabriels laatste plaat met 'nieuw werk' was 'Up' uit 2002 - en die viel eerlijk gezegd toch een tikkeltje tegen. Nu, voorjaar 2010 is er eindelijk dat nieuwe album. Maar toch ook weer niet dát album. 'Scratch my Back', zoals de plaat heet, bevat geen enkel eigen nummer. Gabriel koos een dozijn favoriete songs van anderen - de helft generatiegenoten, de andere helft significant jonger.

Hij geeft in het boekje bij de cd zelfs een uitgebreide verantwoording met betrekking van het hoe en waarom van het project. Van Gabriel verwacht je niet anders. Maar belangrijker dan het 'waarom' is natuurlijk of het een goed album is. En dat is het wis en waarachtig.

Misschien is het zelfs wel heel verstandig geweest om voor ijzersterke songs van anderen te kiezen in plaats van die matige refreintjes van het niveau van 'Up'. En die Anderen zijn niet de minsten: David Bowie, Lou Reed en Neil Young naast Elbow, Radiohead en Arcade Fire - en dat is dan nog maar de helft.

Peter Gabriel is immers een artiest die van elke song een Gabriel-song kan maken, zelfs van songs van voornoemde 'groten'. Door zijn stem, maar ook door de arrangementen. Om er een soort sport met hindernissen van te maken werd er consequent gekozen voor arrangementen zonder gitaren of drums, maar met orkest. Dat pakt de ene keer beter uit dan de andere, maar nooit verkeerd. En verrassingen zijn er genoeg: Talking Heads 'Listening Wind' bijvoorbeeld en 'Street Spirit (Fade Out)' van Radiohead.

Essentiëler dan de 'beter' of 'minder' afweging is dat 'Scratch my Back' een echte Gabriel-plaat is geworden. Muziek van een man wiens klasse ondertussen ver is ontstegen aan vluchtige begrippen als 'originaliteit' en 'spektakel'.

Peter Bruyn

Peter Gabriel - Scratch My Back (Realworld / Virgin / EMI)

Pagina 1