Motel Mozaïque: Een festival als het perfecte weekend

Het logo van het Motel Mozaïque is een rood schildje met daarin een wit bed. Dat geeft eigenlijk al aan dat het Rotterdamse festival, dat van donderdag 8 tot en met zondag 11 april plaatsvindt op een handvol locaties in het centrum van de Maasstad plaatsvindt, anders wil zijn dan andere festivals. Motel Mozaïque noemt zichzelf ook niet voor niets 'meerkunstenfestival', om zich te onderscheiden van al die andere evenementen die vooral om muziek draaien. Maar zelfs dat is te beperkt. Het gaat over 'beleven' in de breedste zin van het woord. Inclusief eten, drinken en - jawel - slapen.

"Als ik met mensen die Motel Mozaïque niet kennen over het festival praat, vergelijk ik het altijd met het een weekend lang uitnodigen van je beste vrienden," zei artistiek leider Harry Hamelink enkele jaren geleden in een interview al eens over het festival. "Je kookt lekker voor ze, neemt ze mee naar je favoriete platenwinkel, laat bijzondere plekken in de stad zien en maakt sfeer in de logeerkamer. En stiekem hoop je dat die vrienden het mooiste weekend van hun leven hebben."

Tijdens Motel Mozaïque zijn film- te dansvoorstellingen te zien, maken acteurs theater op de meest onverwachte plekken en wordt je zowel overdag als 's avonds en 's nachts geconfronteerd met beeldende kunst. Bijzonder onderdeel van het festival dit jaar is Parfum de Boem Boem, een serie door Hamelink georganiseerde zinnenprikkelende wandelingen langs bouwputten in het centrum van de stad. Typisch zoiets wat je daadwerkelijk moet meemaken voordat tot je doordringt waar het precies over gaat.

Dat neemt echter niet weg dat de muzikale gasten op het programma ook dit jaar de belangrijkste publieksmagneten blijven. Dat moet ook de artistiek leider en pleitbezorger van de pluriformiteit, Hamelink, beamen: "De muziek blijft natuurlijk de motor van Motel Mozaïque."


STREAM tipt vijf concerten die stuk voor stuk het Motel Mozaïque-kaartje al waard zijn:

1 - Mumford & Sons. Hun muziek laat zich al snel als Americana classificeren. Veel snarengetokkel op banjo en dobro, in combinatie met nostalgische linnen shirts en slapgerande hoeden. Maar het kwartet komt weldegelijk uit Londen en bij nadere beluistering zijn de melodieën eigenlijk ook wel heel erg Brits. Hun debuutalbum 'Sigh no more' trok afgelopen jaar internationaal de aandacht. Ze overtuigden op het Crossing Border festival, scoorden in Vlaanderen een heuse top-10 hit en deden folkliefhebbers smelten bij hun meerstemmige zang.

2 - Lindstrøm & Christabelle. Dance en rock zijn in veel gevallen volstrekt gescheiden werelden. Toch zijn er aan beide kanten muzikanten die de scheidingsmuur slechten. De Noorse danceproducer Hans-Peter Lindstrøm is zo'n man. Twee jaar geleden sloeg hij met zijn album 'Where You Go I Go Too' een overtuigende brug naar het rockpubliek. Zijn lange, psychedelisch aandoende stukken muziek waren dansbaar, maar ontstegen tegelijkertijd de beperkte dansvloerfunctie. Op zijn nieuwe plaat, 'Real Life is no Cool', die hij maakte samen met zangeres Christabelle Sandoo, gaat Lindstrøm nog een stapje verder. Nu kiest hij voor 'bijna-songs', waarbij Christabelle de lustopwekkende rol mag spelen waarin Donna Summer destijds bij Giorgio Moroder schitterde.

3 - Mulatu Astatke & The Heliocentrics. Het was keizer Haile Selasssie die een groot aantal saxofoons in Ethiopië importeerde en daarmee het Oost-Afrikaanse land in de jaren zeventig een enorme muzikale impuls gaf. Het resultaat is ondermeer te horen op de populaire cd-serie 'Ethiopiques'. Mulatu Astatke is één van de musici wiens werk in die serie veelvuldig te horen is. Een veelzijdig componist die in Londen studeerde en wiens muziek later bijvoorbeeld ook in een film van Jim Jarmusch te horen is geweest. The Heliocentrics zijn en Britse funk-jazz band en jazzliefhebbers zullen in de naam de verwijzing naar de legendarische bandleider Sun Ra horen. De combinatie Astatke en Heliocentrics blijkt te werken - de twee vullen elkaar aan en het resultaat is een opwindende 'groove'.

4 - DM Stith. Deze bijzondere Amerikaan werd reeds uitgebreid geportretteerd in Stream Magazine van zomer 2009. Hij komt uit de muzikale familie van Sufjan Stevens en weet de kwetsbaarheid van Antony & the Johnsons in zijn werk te leggen. Iemand die je gezien en gehoord moet hebben - hoe dichterbij hoe beter.

5 - Rain Machine. Zijn echte naam is Kip Malone en de muziekliefhebbers kennen hem als de baardige frontman van TV on the Radio - de Newyorkse groep die volgens de gezamenlijke Nederlandse popcritici het beste rockalbum van 2008 maakte. Als Rain Machine zong en speelde Malone in 2009 een gelijknamig album vol waarop hij dezelfde fascinerende grilligheid ten toon spreidt als bij TVotR. Eigenzinnigheid die verslavend werkt.

Zie voor het complete programma van Motel Mozaïque, inclusief locaties en aanvangstijden: www.motelmozaique.nl/


Peter Bruyn

Pagina 1